«Θα τους δαγκώσω στο λαρύγγι»

Γράφει ο Αλέξης Κοιμήσης

Τις μέρες αυτές, παρά το ότι πλησιάζουν οι γιορτές, η χώρα βρίσκεται για ακόμα μια φορά αντίπαλη με τις γνωστές προκλήσεις των γειτόνων Τούρκων, ή μάλλον της ηγεσίας τους. Οι άνθρωποι μάλλον γουστάρουν την ειρήνη που φέρνει και «κονόμα», παρά να σκοτώνονται. Οι ηγεσίες όμως γουστάρουν να κοροϊδεύουν τον κοσμάκη, χωρίς να υπολογίζουν το κόστος. Το πληρώνει ο λαός συνήθως σχεδόν ποτέ αυτοί. Αυτοί ζουν στη χλιδή τους. Στην πραγματικότητα έχουν ξεχάσει τη χλιδή που επί αιώνες απολάμβαναν οι τσάροι στη Ρωσία, μέχρι να ξεσηκωθεί το πόπολο. Έχουν ξεχάσει το αίμα που χύθηκε όταν ξεσηκώθηκε το πόπολο. Και ήταν το αίμα των τσάρων και των αυλικών τους.

Γιατί, καλώς κακώς, η πραγματικότητα θέλει γύρω από μια ηγετική κλίκα να εκτρέφεται ένας στρατός αυλικών που  ζει από τον πλούτο και τη δύναμη των ισχυρών. Κι επειδή η κοινωνία αλλάζει μέσα στα χρόνια, σήμερα η ελεύθερη αγορά έχει επιτρέψει να διευρυνθούν οι ηγετικές κλίκες. Δεν υπάρχουν ναι μόνον οι πολιτικές κλίκες σήμερα. Είναι οι πανίσχυρες οικονομικές κλίκες, όπως οι πάσης φύσεως μεγαλοεπιχειρηματίες, είναι οι κλίκες των καναλαρχών κι αυτές οικονομικές κατά βάση, αλλά με μεγάλη πολιτική διαπλοκή και με πολύ μεγάλη επιρροή και διείσδυση, μέσω των ΜΜΕ που ελέγχουν.    

Τα γράφω αυτά γιατί πρόσφατα κυκλοφόρησαν εικόνες από τον πλούσιο γάμο της κόρης Καίσαρη  (βλέπε το σχετικό βίντεο εδώ):

…είδαμε εκπροσώπους από κάθε λογής κλίκες. Όμορφα παιδιά, ντυμένα όλα στην πένα, να χαριεντίζονται και να χαίρονται με τη χαρά της πλούσιας οικογένειας. Βλέποντας αυτές τις εικόνες, διάβαζα παράλληλα και τις εξελίξεις γύρω από την κρίση που έχει προκαλέσει η Τουρκία. Είναι μία κρίση που ως τώρα δείχνει ότι μπορεί να μην έχει αίσια έκβαση.

Μοιραία θυμήθηκα το 1974. Με επιστράτευσε τότε η πατρίδα και παρουσιάστηκα στο… Οχυρό Σκαραμαγκά, όπως είναι η στρατιωτική ορολογία του όρμου, όπου τότε βρίσκονταν δύο Κέντρα Εκπαίδευσης του Πολεμικού Ναυτικού. Θυμάμαι ανοίξαμε τότε αποθήκες να πάρουμε ρούχα και οπλισμό και βρήκαμε ακόμα και πέτρες στα κιβώτια αντί για ντουφέκια. Η Ελλάδα πέρασε δύσκολες ώρες τότε και η Κύπρος τις πλήρωσε πολύ ακριβά. Ο Ελληνισμός τις πληρώνει ακόμα και σήμερα.

Σήμερα λοιπόν σκέφτηκα γύρευε τι έχει να γίνει αν κάνουμε επιστράτευση. Βέβαια για να είμαι αντικειμενικός πρέπει να πω ότι και την Άνοιξη του 1987 η Ελλάδα έκανε επιστράτευση και νεότεροι φίλοι μου που τότε υπηρετούσαν μου είπαν ότι οι αποθήκες ήταν γεμάτες και τακτοποιημένες και ότι οι Αξιωματικοί εργάστηκαν με επαγγελματισμό και στην Αθήνα και στις μονάδες, για να ανοίξουν και να κλείσουν τις αποθήκες και να τις αφήσουν έτοιμες για την επόμενη φορά. Δεν υπάρχει αμφιβολία για τον επαγγελματισμό των αξιωματικών μας.

Έχω όμως πολλές απορίες για τη στάση όλων αυτών των νέων παιδιών που έχουν μάθει χρόνια τώρα να αυλίζονται γύρω από ισχυρούς, να βολεύονται και να μοστράρονται με κάθε ευκαιρία, πιστεύοντας ότι είναι και αυτοί ισχυροί. Και στην κλίκα των ισχυρών.  Και την ίδια απορία έχω και για τους γόνους των πλούσιων οικογενειών της Ελλάδας. Και η βασική μου απορία είναι η εξής. Αν τα πράγματα πάνε στραβά με την Τουρκία και φτάσουμε στο αμήν, αυτά τα πλουσιόπαιδα και οι φίλοι τους θα πάνε στο στρατό να πάρουν όπλα ή θα την… «πουλέψουν» με τις πολυτελείς θαλαμηγούς; Θα περάσουν άνετα τις μέρες τους στο εξωτερικό, με ασφάλεια, αφήνοντας τα παιδιά του λαού να ταλαιπωρηθούν στα στρατόπεδα ή και να θυσιαστούν στην πρώτη γραμμή; Και μετά, όταν λήξει η περιπέτεια θα επιστρέψουν;

Δεν ξέρω τι θα γίνει. Ξέρω όμως ότι αν φύγουν και γυρίσουν «μ’ αεροπλάνα και βαπόρια» εγώ θα είμαι εκεί και θα τους περιμένω. Και θα τους δαγκώσω το λαρύγγι.     

Share and Enjoy !

0Shares
0 0 0