Κι όμως υπάρχει, η Ελλάδα της ελπίδας

Η Τέχνη παρηγοριά και αποκούμπι μας τις δύσκολες αυτές μέρες. Ενάντια όχι μόνο στην μιζέρια που μας έχουν καταδικάσει αλλά ενάντια και στον εσμό που επικρατεί με το κάθε φρούτο και κάθε ψώνιο.


Στην Ελλάδα της κρίσης η Τέχνη ξεχωρίζει. Ίσως γιατί όλοι θέλουμε να ξεφύγουμε από τα προβλήματα και αναζητούμε ουσιαστική ψυχική ανάταση.
Και θα σταθώ στις θεατρικές παραστάσεις των τελευταίων χρόνων. Η θεατρική σκηνή της χώρας γνωρίζει μία πρωτόγνωρη άνθηση με παραστάσεις που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από αντίστοιχες του εξωτερικού και μάλιστα με καταξιωμένους ηθοποιούς και σκηνοθέτες της νεότερης γενιάς.

Παραστάσεις όπως το διάσημο έργο «Η Κουζίνα» του διακεκριμένου Άγγλου συγγραφέα Arnold Wesker, του Γιώργου Νανούρη, στο θέατρο Αποθήκη με τους ηθοποιούς Μαρία Αθητάκη, Μοσχούλα Ατσιδαύτη, Παναγιώτης Γαβρέλας, Κωνσταντίνος Γιουρνάς, Απόστολος Καμιτσάκης, Φίλιους-Μιχαήλ Κανάκης, Χρήστος Καρνάκης, Τάσος Κορκός, Γρηγορία Μεθενίτη, Μάριος Ράμμος, Σταύρος Τσουμάνης.
Όπως στο Θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ το αριστούργημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη, με τους Πέγκυ Τρικαλιώτη, Λήδα Πρωτοψάλτη, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Γεράσιμος Σκαφίδας, Κωνσταντίνος Κάππας, Μπέτυ Αποστόλου, Γιάννης Καλατζόπουλος, Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, Βαλέρια Δημητριάδου.
΄Η το «Masterclass» στο Μικρό Χορν σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου με την Μαρία Ναυπλιώτου να αποθεώνεται στον ρόλο της μεγάλης ντίβας της όπερας Μαρίας Κάλλας και να πλαισιώνεται από ταλαντούχους ηθοποιούς όπως Α. Αβδελιώδης, Ε. Γαλογαύρου, Β. Δαούσης, Δ. Δαυίδ, Β. Ζαχαροπούλου, Ν. Μαραζιώτης, Λ. Μεσσήνη, Π. Μπούρας.
Το συγκεκριμένο μάλιστα έργο έχει ανέβει την δεκαετία του ’90 και στο Μπρόντγουεϊ γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία.
Και εδώ να προσθέσουμε και την πληθωρική παρουσία της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση και του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, με τις εξαιρετικές παραστάσεις και τις δράσεις.
Δεν έχει λοιπόν τίποτα να ζηλέψει η θεατρική σκηνή μας αλλά ούτε και οι θεατρόφιλοι.
Κι ενώ πρόκειται για εξαιρετικές παραγωγές –χωρίς οι ηθοποιοί ή οι σκηνοθέτες να είναι πάντα φίρμες- εφάμιλλες των Βρετανικών παραγωγών ή παραγωγών Μπρόντγουεϊ οι τιμές είναι σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα.

Δεν έχουν καμία σχέση με το απαγορευτικό εισιτήριο των αντίστοιχων παραστάσεων του εξωτερικού. Ιδιαίτερα οι χαμηλές τιμές στα εισιτήρια είχαν μεγάλη ανταπόκριση στο κοινό. Με 15 ή 20 ευρώ το άτομο μπορείς στην Ελλάδα να απολαύσεις μία εξαιρετική παράσταση. Και αν κυνηγάς και τις προσφορές με 20 ευρώ παίρνεις δύο εισιτήρια, δηλαδή 10 ευρώ το άτομο. Αντίθετα οι αντίστοιχες παραστάσεις στο εξωτερικό έχουν εισιτήρια από 150 ευρώ και πάνω.
Αποκούμπι λοιπόν η Τέχνη και το θέατρο ιδιαίτερα. Τροφή για σκέψη και προβληματισμό πολλές φορές τα μηνύματα των παραστάσεων.
Σε περιόδους κρίσης, η Τέχνη ο πολιτισμός είναι μία μεγάλη παρηγοριά και ο κόσμος φαίνεται πως το συνειδητοποιεί.
Ιδιαίτερα η ισχυρή δυναμική που έχει επιδείξει η θεατρική σκηνή τα τελευταία χρόνια με τον πήχη της τέχνης τους ψηλά και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι πια σε θεατρικούς οργανισμούς δεν δίνονται επιχορηγήσεις μόνο ως πρόκληση για ριζοσπαστικές αλλαγές μπορεί να μεταφραστεί.
Μία πρόκληση που φαίνεται ότι δεν αφήνει αδιάφορο το κοινό.