Ο Θεόδωρος Βασιλάκης, που γνώρισα

Τυχεροί όσοι γνωρίσαμε τον Θεόδωρο Βασιλάκη και συνεργαστήκαμε μαζι του. Δεν θα μιλήσω για τον επιτυχημένο επιχειρηματία, αλλά θα μιλήσω για τον άνθρωπο, που γνώρισα.

Για την ποιότητα του, τις αρχές, το ήθος του. Τον Θεόδωρο Βασιλάκη τον γνώριζα από τα πρώτα του βήματα. Και δεν άλλαξε καθόλου. Παρέμεινε το ίδιο σεμνός όπως τότε που εργάζονταν νυχθημερόν για να δημιουργηθεί με τις δικές του πλάτες και όχι τα δεκανίκια άλλων.

Χαμηλών τόνων, οικογενειάρχης, με παιδεία και διακριτικός, δεν προκάλεσε ποτέ με αλαζονικές συμπεριφορές. Είχε ποιότητα σαν άνθρωπος, όπως η ποιότητα ήταν πάντα το ζητούμενο στην πορεία του. Δεν αγάπησε τα χρήματα και γι΄ αυτό δεν “πάτησε επί πτωμάτων” για να τα αποκτήσει.
Δεν έκανε κομπίνες και λαμογιές.

Ο Θόδωρος Βασιλάκης ήταν μακριά από τέτοιες πρακτικές. Ξεχώριζε και εκτιμούσε συνεργάτες του.

Και δεν ξεχνούσε δύο πράγματα: Από που και πως ξεκίνησε αυτοδημιούργητος και τους ανθρώπους που συνεργάστηκε.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την τελευταία μας συνάντηση στο Μέγαρο Μουσικής στην Γενική Συνέλευση του ΣΕΤΕ. Είχα χρόνια να τον δω.

Σηκώθηκε από την θέση του και με χαιρέτησε με ζέση και ας μην ήμουν πια σε κάποιο κυβερνητικό θώκο ή manager κάποιου μεγάλου ομίλου.

Έτσι ήταν ο Θόδωρος Βασιλάκης. Δεν μετρούσε τους ανθρώπους και τις σχέσεις με χρήματα ή θέσεις, αλλά με σεβασμό και εκτίμηση.

Για αυτό ξεχώριζε. Για αυτό είχε και αρκετούς που τον εκτιμούσαν και που πραγματικά λυπήθηκαν για την απώλεια του.

Θεόδωρε Βασιλάκη, είσαι ένας από τους ελάχιστους σημαντικούς παράγοντες της χώρας που εκτίμησα και θεωρώ τιμή μου, που μέσα από τα διαφορετικά μετερίζια μας, συνεργαστήκαμε, κάποτε.

Στο τελευταίο αντίο θα σε αγκαλιάσουμε με αγάπη, εκτίμηση και σεβασμό.