1η Μάη

Επίκαιρος παρά ποτέ ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς στην χώρα μας, από τότε που χτύπησε η κρίση. Επίκαιρος παρά ποτέ για προβληματισμό, για την κατάντια του εργατικού κινήματος και την απουσία οποιασδήποτε προστασίας της εργασίας.

Μια μέρα ορόσημο για τους εργαζόμενους όλων των χωρών εκτός από τους Έλληνες που σε κατάσταση πλήρους αποβλάκωσης εργάζονται σε συνθήκες σκλαβοπάζαρου χωρίς να αντιδρούν.

Εξευτελιστικοί μισθοί και εντατικοποίηση της εργασίας με άλλοθι τα μνημόνια.

Και αναρωτιέμαι τι γιορτάζουμε στην Ελλάδα; Τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους, το σύγχρονο σκλαβοπάζαρο χωρίς μισθούς, δικαιώματα, σταθερή δουλειά, τις συνθήκες ομηρίας χιλιάδων εργαζομένων που κατάντησαν αναλώσιμοι;

Ναι, χώρα σκλάβων καταντήσαμε με πολίτες αδιάφορους, που αρκούνται σε ένα σουβλάκι και μία μπίρα -γιατί για παραπάνω δεν έχει. Έτσι ξεχνάμε την κατάντια μας, τον φόβο που μας έχουν δημιουργήσει.

Και αρκεί για την ευφορία μας το ρέψιμο από την μπίρα και πέραν τούτου ουδέν.

Αδιαφορία για την επόμενη μέρα…αδιαφορία για το ότι το αφεντικό πληρώνει 300€ το 8ωρο, ή δεν πληρώνει, για το ότι δεν έχουμε πια κανένα εργασιακό δικαίωμα, αδιαφορία και τούμπες. Ναι αν το ζητήσει το αφεντικό και τούμπες θα κάνει κι ας είναι απλήρωτος.

Κι ας βρομάει το σύστημα από όπου και να το πιάσεις. Από τα ασφαλιστικά ταμεία, από το ξεχαρβαλωμένο σύστημα υγείας, από το μας έκαναν φτωχούς και μετά επιδοτούν τα συσσίτια μας. Για το ότι μας έκαναν ανέργους και είμαστε ευτυχισμένοι που βρήκαμε δουλειά με 300€ το 8ωρο.

Μια χώρα που αφέθηκε στην τύχη της πρώτα από τους πολίτες της που κατάντησαν αποβλακωμένα σκλαβάκια. Από πολίτες με μεταπτυχιακά που δουλεύουν delivery σε πιτσαρία και είναι ευτυχισμένοι. Ευτυχισμένοι για το “τρεις και εξήντα”. Από πολίτες που αποδέχτηκαν στωικά την μοίρα τους.

Από τους πολίτες που θα έπρεπε να είναι ακόμα στους δρόμους και να διαδηλώνουν μπας και μπει φρένο στην κατρακύλα τους.

Οι αποβλακωμένοι Έλληνες, είναι η μεγαλύτερη δεξαμενή εκλογέων και αυτοί που επιβραβεύουν τους δημαγωγούς.

Οι αποβλακωμένοι Έλληνες που δουλεύουν ευτυχισμένοι για το “τρεις και εξήντα”, είναι αυτοί που ψήφισαν πριν από δύο χρόνια το εκ’ της αριστεράς εκπορευόμενο “όχι” και που μετά από λίγες μέρες η αριστερά το βάπτισε “ναι” και το υιοθέτησαν με την ίδια ευκολία…

Και αναρωτιέμαι, αν υπάρχει ελπίδα…